Interieur

Bij binnenkomst van de kerk begrijpt u dadelijk de enorme cultuurhistorische betekenis van deze kerk. Overeenkomstig de strenge ascetische leefregels van de cisterciënzers is eenvoud en soberheid troef in deze driebeukige hallenkerk, de grootste van heel Portugal. Clairvaux en Pontigny, Bourgondië, stonden model en op haar beurt diende deze kerk als voorbeeld voor alle andere grote vroeggotische kerken in Portugal. De afmetingen van het schip spreken voor zichzelf. De majestueuze indruk en het grandioze perspectief worden mede veroorzaakt door de twee rijen dicht op elkaar geplaatste robuuste, witte zuilen. De zijbeuken zijn smal en geen enkele opsmuk onderbreekt het strakke lijnenspel. Aan het eind van het schip licht het koor ietwat op via de kleurloze vensters.

Graftombes

Hoe rijk en verfijnd van beeldhouwkunst zijn daarentegen de twee 14e-eeuwse flamboyant-gotische graftombes, van de hand van een onbekende meester, in het transept van het legendarische liefdespaar Pedro I en Dona Inês de Castro. Tegenover elkaar geplaatst, opdat zij op de Dag des Oordeels elkaar gelijktijdig recht in de ogen kunnen zien. De beschadigingen aan de hoeken zijn het werk van Franse militairen.

De tombe van Inês de Castro staat links. Zij is gracieus afgebeeld: in de ene hand heeft zij een handschoen en niet haar andere hand speelt ze met haar parelketting. Engelen houden haar lijkwade vast en ondersteunen haar hoofd. De kist rust aan elke kant op drie monsters met mensengezichten, de drie moordenaars. Op de fries zijn de wapens van Portugal en die van het geslacht Castro aangebracht. Op de wanden van de tombe zijn taferelen uit het leven van Christus uitgebeeld. Aan het hoofdeinde de Kruisiging, de hoofden van de gekruisigden ontbreken, en aan het voeteneinde het Laatste Oordeel, detail rechtsonder: zondaars worden verscheurd door een monster, uitbeelding van de hel.

De tombe van Pedro I rust op zes leeuwen en bij wordt eveneens beschermd door engelen en een bond aan het voeteneind. De zijpanelen laten het leven van de heilige Bartolomeus passeren. Dit is het enige religieuze aspect op de tombe, de rest is profaan. Op het voeteneinde zijn de laatste levensmomenten van Pedro uitgebeeld en op het hoofdeinde is een rad van fortuin te zien, met daarin 18 scènes uit het leven van het paar en de moord op Inês.
Alcobaça
Alcobaça ligt in een nauw dal bij de samenvloeiing van de Rio Alcoa en Rio Baga. Het is een centrum van fruitteelt en wijn- bouw. Goede zaken worden ook gedaan met kant en het ambachtelijke aardewerk met als hoofdkleur blauw, dat vervaardigd wordt volgens de traditionele werkwijze en naar oude modellen.
Real Abadia de Santa Maria de Alcobaça
Dit klooster ontstond, hoe kan het ook anders, na een gelofte. Als dank voor de inname van Santarém in 1147 op de Moren en als dankzegging aan Bernard van Clairvaux, voor zijn hulp bij de erkenning van het koningschap van Afonso I Henriques door de paus, werd in 1152 een domein geschonken aan Franse cisterciënzer monniken. Voorwaarde was dat zij het land zouden ontginnen en een klein klooster zouden bouwen. In 1178 werd met de abdij begonnen, die in 1222 voltooid was.
Binnen een eeuw was Alcobaça het machtigste klooster van Portugal. De abt genoot een hoog aanzien: hij was raadsman van de kroon en zijn bevoegdheden strekten zich uit over 13 steden, 3 havens en 2 kastelen. Duizend min 1 monniken, het volgens de regels toegestane maximum, bevolkten de abdij, die in de loop der eeuwen heel wat wijzigingen heeft ondergaan: toevoeging van een aantal kloostergangen, een keuken, en een sacristie.
De aardbeving van 1755, maar vooral de verwoesting door de Fransen tijdens de Napoleontische oorlogen in het begin van de 19e eeuw, waarbij de koorstoelen als brandhout werden gebruikt, hebben van het oorspronkelijke kloostergedeelte weinig overgelaten.
Goza a vida! Diverte-te em Portugal!
Geniet van het Leven! Geniet van Portugal!
Copyright @ 2007-2016 Quinta Casa Conchas